(سخن دل)

دلم گرفت از اين روزا           از اين روزاي بي نشون

هرگز دستی رو نگیر وقتی قصد شکستن قلبشو داری...

هر گز نگو برا همیشه وقتی میدونی جدا میشی...

هرگز نگو دوسش داری وقتی بهش اهمیت نمید...

هرگز

هرگز بهش سلام نکن وقتی می دونی خدا حافظی در پیشه...

هرگز قلبی رو قفل نکن وقتی کلیدشو نداری...

هرگز کسیو به اسونی از دست نده...

شاید  هیچ وقت  کسیو پیدا نکنی  که اینقد دوست داشته باشه...

جدايي درد بي درمان عشق است         جدايي حرف بي پايان عشـق است

 جـــدايي قصـــه هاي تلـــخ دارد          جـــدايي نالـــه هـــاي سخــت دارد

جدايي شاه بي پايان عشق است         جدايي راز بي پايان عشق اســـت

جـــدايـــي گـــريه و فـــرياد دارد         جـــدايــــــي مـــــرگ دارد  درد دارد

خـــدايـــا دور کـــن درد جـــدايـــي         کـــه بـيـــزارم دگـــر از آشـــنايـي

شش حرف و چهار نقطه ! کلمه کوتاهيه .

اما معنيش رو شايد سال ها طول بکشه تا بفهمي... !

تو اين کلمه کوچيک ده ها کلمه وجود داره که

 تجربه کردن هر کدومش دل شير مي خواد !

تنهايي ? چشم به راه بودن ? غم ? غصه ? نااميدي

 ? شکنجه روحي ? دلتنگي ? صبوري ? اشک بيصدا

 ? هق هق شبونه ? افسردگي ? بي خبري ? دلواپسي ? ... !
براي هر کدوم از اين کلمات چند حرفي که خيلي راحت

به زبون مياد و خيلي راحت روي کاغذ نوشته مي شه بايد زجر و سختي هايي

 رو تحمل کرد تا معاني شون را فهميد و درست درکشون کرد !!!

متنفرم از هرچي که زمان را به ياد من مي آورد . . .

گاهي آرزو مي كنم كاش هرگز نمي ديدمت 

تا امروز غم نديدنت را نخورم 

كاش لبخندهايت آنقدر زيبا نبودند كه امروز 

آرزوي ديدن يك لحظه، فقط يك لحظه از لبخندهاي

عاشقانه ات را داشته باشم

كاش چشمان معصومت به چشمانم خيره نمي شد تا امروز

چشمان من به ياد آن لحظه ها بهانه نگيرد

 واشك نريزند

كاش حرفهاي دلم را بهت نگفته بودم

تا امروزبا خود نگويم

آخه او كه مي دانست چقدر دوستش دارم

گر چه من ديگر نمي بينم تو را

           خاطراتت را در اين غمخانه مهمان مي کنم

                              گوهر يکدانه ام اي نازنين اي عشق من

                                                تا ابد ياد تو را در سينه پنهان مي کنم

دوباره   خوابشو    ديدم ،    من  لعنتي   دوباره

من هنوز عاشقم اي واي با يه قلب تيكه پاره

چقده خواب ميبيني من، ديگه بسه

بيا از عاشقي برگرد ديگه بسه

اون تورو فراموشت كرد

ديگه بسه

...

دلم تنگ است اين شب ها يقين دارم که مي داني 

                                             صداي غربت تن را از احساسم تو مي خواني

شدم از درد تنهايي گلي پژمرده و غمگین

                                             ببار اي ابر پاييزي که دردم را تو مي داني

ميان دوزخ عشقت پريشان و گرفتارم

                                            چرا اي مرکب عشقم چنين آهسته مي راني؟

تپش هاي دل خسته چه بي تاب و هراسانند  

                                          به خون آغشته اي اي دل،عجب امشب پريشاني!

هماره قلب بيمارم به ياد تو شود روشن 

                                           چه فرقي مي کند اما تو که اين را نمي داني

و نفريني براي آنانکه جدايي آغاز کردند..!!

مي نويسم به ياد گرمي نفس هايت

مي نويسم به ياد تک تک ثانيه هايي که نيستي..

مي نويسم به ياد شيريني کلامت

مي نويسم به ياد آنان که بودند و رفتند....

مي نويسم به ياد عشق و محبت و وفاي آنان که بودند

و رفتند و نخواهند آمد

 و باز مي فرستم درودي براي آنان که نوشتن آغاز کردند

و مرا از غم هجران تو نجات دادند

پس تو هم بنويس براي من بي عشق

سکوت سر شار از حرف هاي نگفته است و خاطرات ننوشته

  نمي دونم اينو قبول داري يا نه اگه قبول داري پس چرا به من ميگي "

باز چرا ساکتي ؟"

شايد خيلي وقتا سکوتم آزارت بده اما من سکوت رو دوست دارم ;

 مي تونم باهاش تو خلاء زندگي کنم.

باز باران بي ترانه   گريه هايم عاشقانه

ميخورد بر سقف قلبم       ياد ايام تو داشتن

ميزند سيلي به صورت    باورت شايد نباشد

مرده است قلبم ز دستت      فکر آنکه با تو بودم

با تو بودم شاد بودم      توي دشت آن نگاهت

گم شدن در خاطراتت.

 

گـــــل نــــازم

گـــــل نازم تو با من مــــهربــــون باش

واســــه چشمام پل رنگين کمون باش

اسيــــر باد و بارونم شــب روز

گل ايــن بــاغ بــی نــام ونــشون بــاش

 من عاشقی دل خونم شــــکســــته ای محزونم

پناه ايــــن دل بــــی آشــــيون بــــاش

دلم تنـــگه تـــو بــا مـــن مـــهــربــون بــاش

 گل نــــازا ! آســــمونــــم بی ستارست

مثــــل ابرا دل مــــن پــــاره پــــارست

دوباــــره عطر تو پــــيــــچــــيــــده در باغ

نفس امــــشــــب برام عــــمر دوبــــارســــت

مــــن عاشقی دل خونم شــــکســــته ای محزونم

پــــنــــاه ايــــن دل بــــی آشــــيون بــــاش

دلــــم تــــنــــگه تــــو با مــــن مــــهربــــون بــــاش

گل نازم بــــگو بارون بــــبــــاره

کــــه چشمات و بــــه يــــاد من بــــيــــاره

تمــــاشــــای تو زيــــر عــــطر بارون

چــــه با من می کــــنه امشب دوباره

 شب و تنهايی ماه و ستاره .....

تو یه قطره از خدایی ...

تو هــــمــــون بــــودی کــــه مــــن  خــــوابشــــو دیــــدم

تو هــــمونی که می خوام براش بمیرم 

تو هــــمون فرشــــته ای از جنــــس آدم

تو واسم نشونه از خدای عالم 

تو همــــونی کــــه توخــــنده هــــام شــــریــــکی

توی درد و غصه هام واسم طبیبی 

تو هــــمــــون رویــــای پــــاکــــی کــــه توی شــــب های مــــن بود

.... کــــه تــــوی شــــب هــــای من بود

 تو یه قطره از خدایی ... 

تو  هــــمون بــــودی و هــــســــتی کــــه مــــی خــــوام براش بــــمیرم

از خدا خواستم همیشه پیش تو آروم بگیرم

تو واســــم دنــــیــــای عــــشقــــی

تو تموم لحظه هامی 

تــــازه مــــی شــــه روح و جــــومم وقتــــی که تــــو پا بــــه پامی

از خــــدا می خــــوام همــــیشه که کــــنار تو بمــــونم

شمع بــــاش پــــروانه مــــی شــــم تا کنار تــــو بــــسوزم

وقتی که چشمات گریه می کرد آرزوم بود که بمیرم  

کــــاش بــــودم کنــــارت ای گــــل تا کــــه دســــتاتو بگــــیرم

تو یه قطره از خدایی .....